รับไม่ได้

posted on 29 Dec 2008 19:35 by sanook-is-me

เธอรับคนประเภทไหนไม่ได้มากที่สุด

1.  สั้น ๆ คำเดียว "งก"

2.  ซกมก

3.  หยิ่งนะจ้ะ

4.  หนีหนี้

5.  หน้าขาว ปากแดง แต่คอดำ (อันนี้อาจลืมพอกแป้งง่ะ)

6.  นุ่ง(นี่)นิด  ห่ม(นั่น)หน่อย

7.  หนูมั่นค่ะ

8.  ปากเหม็น ตีนเหม็น และเต่าเน่า

9.  ดูถูกคนอื่นตลอด

10. แล้งน้ำใจ

12. ดึกใน (ตรงกับสำนวนไทยว่า "น้ำนิ่งไหลลึก")

13. ดีเวอร์  (อันนี้ไม่ได้ประชดเลย เราเคยเจอเพื่อนแบบดีเวอร์มาแล้ว มันเป็นคนดีจริง ๆ บางครั้งเรารับไม่ได้เพราะเวลาอยู่ใกล้มันแล้ว จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเลว 55++)  

11.  ที่ทำไปทุกอย่าง เพื่อชีวิตมันทั้งนั้น สั้น ๆ 3 คำคือ "เห็นแก่ตัว"

12. ฉันถูกเสมอ แกผิดตลอด

13. พูดเท็จ พูดปด โกหก ตอแหล สตอเบอรี่ (ครบทุกระดับภาษารึยังคะ)

14.  รู้ไปหมดทุ้กกกอย่าง  เน้นว่าทุกอย่างจริง ๆ แต่ไม่เคยรู้จริงสักเรื่อง  (ขอเพิ่มเติมสักนิด  หนึ่งในรูปแบบการเล่าเรื่องทางวรรณกรรมนั้น  แบบนึงเรียกว่า  มุมมองแบบสัพพัญญู คือการเล่าแบบรู้ทุกอย่าง ผู้เล่าจะเห็นทั้งภายนอกและรู้ทั้งภายในจิตใจของตัวละครค่ะ)

15. ยุ่งทุกเรื่อง ทั้งที่เกี่ยวกับตัวเองหรือไม่ก็ตาม เธอไม่ต้องบอกแต่ขอเรามีส่วนร่วมเสมอนะจ๊ะ

16. ลืมบ้านเกิด

           บางคนอาจจะรู้สึกทะแม่ง ๆ กับข้อที่ 16 มันเพิ่งเพิ่มเข้ามาเมื่อไม่นานนี้และเราเองรับไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง ขอเน้นแค่ข้อนี้ข้อเดียวเท่านั้น เพราะถ้าจะพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว  จะเห็นว่าข้อสุดท้ายเป็นปัญหาระดับสามัญสำนึกเบื้องลึก  ในเมื่อเธอยังไม่รักแม้กระทั่งบ้านเกิดของเธอ  แล้วเธอจะไปรักถั่วต้มที่ไหนได้คะ 

ขอยกตัวอย่างจากประสบการณ์จริง

ณ ใจกลางมหานครนิวยอร์ก

           วันนั้นโยโย่เดินเที่ยวกับกลุ่มเพื่อน ๆ อย่างสบายอุรา เดินไปเดินมาก็ไปป๊ะกันกับเพื่อนคนไทยด้วยกัน  ดูจากลักษณะของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว โยโย่รู้ทันทีว่าหญิงสาวผู้นี้มาจากบ้านเดียวกันกับเธอแน่ ๆ ไม่คิดปล่าวเธอรีบก้าวเท้าเข้าไปทักทาย

โยโย่ : เธอเป็นเด็กไทยใช่มั้ย ชื่อไรเหรอ บ้านอยู่ไหน  บ้านเราอยู่ขอนแก่นนะ แล้วเรียนที่ไหนอ่ะ"

พิกกี้ (นามสมมติ) : ชื่อพิกกี้จ้ะ อยู่ Uni... ขอละไว้แล้วกัน    เราเป็นคนกรุงเทพฯอ่ะ"

เมื่อโยโย่ฟังจบ เครื่องหมาย  " ? "  ขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นในห้วงคำนึงของเธอ

             ไม่ใช่แล้นค่ะพี่น้อง  หน้าตาช่างขัดกับภูมิลำเนาเกิดมั่ก ๆ  ไอ้เราก็เป็นคนอีสานน่ะนะ ยังไงเราว่าอยู่แถบ ๆ เดียวกันก็ต้องดูกันออกบ้างล่ะวะ ผีย่อมเห็นผีค่ะ อิอิ   (คือไม่ได้ว่าคนบ้านเราเองนะคะ  คนอีสานหน้าตาน่ารักเยอะแยะ  หน้าตาธรรมดาก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ถ้าคุณภูมิใจในบ้านเกิดของคุณก็จบ)  แต่นี่.. พิกกี้จ้ะ เธอกำลังทำให้  โยโย่ของเราอยากเป็นเชอร์ล็อกโฮมซะแล้ว  โยโย่มันจะสืบจากหน้าเธอเอง   ปานสวรรค์มีตา เพื่อนคนไทยกลุ่มใหญ่เดินมาป๊ะกันแหมเจ้า ทั้งกลุ่มนั้นรู้จักทั้งโยโย่และพิกกี้  ให้ทายโยโย่ทำไงต่อ

ก้าวเท้าเข้าไป ใกล้ ๆ กระซิบถามเพื่อน (ขอเรียกว่านางฟ้า เพราะจากสถานการณ์ตอนนั้นเธอเหมือนนางฟ้ามาโปรดจริง ๆ) ว่า 

โยโย่     :  อยากรู้จริงอ่ะ พิกกี้นี่บ้านอยู่ไหนอ่ะ เค้าบอกเป็นคนกรุงเทพฯ แกดูดิ แกเชื่อป่าววะ"

นางฟ้า  :  ใครบอก มันเป็นคนยโสฯ (ยโสธร) คอนเฟิร์ม

ว่าแล้ว  ว่าแล้วววววว แม่นอีหลีเด้อ บ้านเดียวกัน อย่ามาโกหกชั้นด้วยหน้า

โยโย่ตรงเข้าไปหาพิกกี้ แล้วบทสนทนาสุดท้ายก็เริ่มขึ้น

โยโย่ : เพื่อนบอกว่า บ้านเกิดเธออยู่ยโสฯ ก็อีสานเหมือนกัน ทำไมโกหกเราว่าอยู่กรุงเทพฯล่ะ

พิกกี้(หน้าตาตระหนกปานกลางถึงมากที่สุด)  : เราไม่ใช่คนอีสานนะ จริงอยู่พ่อเราเป็นคนยโสฯ แม่เราก็เป็นคนยโสฯ เราเกิดที่ยโสฯ  แต่อยู่ไม่กี่ปี เราก็ย้ายบ้านมาอยู่กรุงเทพฯ ทะเบียนบ้านเราก็กรุงเทพฯนะ เราเป็นคนกรุงเทพฯจ้ะ

               ดู่ ดู๊ ดู ดู มันทำ ... แต่ว่าไปก็ถูกของมันนะเนี่ย  ยังไงก็เถอะโยโย่รับไม่ได้ค่า วันนั้นต่อให้เอาช้างมาฉุดพิกกี้เธอก็ไม่ยอมรับการเป็นคนอีสานของเธออยู่ดี  สุดท้ายโยโย่เลยต้องจำใจลาด้วยประโยคสุดท้ายว่า

"โอเคจ้ะ เป็นคนกรุงเทพฯก็กรุงเทพฯ เออ..ว่าแต่พิกกี้จ้ะ เธอลืมไปรึเปล่าว่าทะเบียนบ้านมันย้ายได้ แต่หน้าย้ายตามทะเบียนบ้านไม่ได้นะจ๊ะ"

 

ปล. ขอบคุณ น้องโยโย่ที่บอกเล่าเรื่องนี้เมื่อครั้งยังเป็นนักเรียนไทยในเมกาให้ฟัง พอเล่าจบพวกเราหัวเราะร่วน  คนอย่างนี้ก็มีเนอะ เสียดายที่วันนั้นไม่ได้เดินไปเจอด้วยกันไม่งั้นจะแอบถ่ายรูปมาแปะไว้  อิอิ  แต่คนอย่างนี้ก็มีจริง ๆ แล้ว สงสัยกลัวเค้าจะว่าลาวรึเปล่า ถึงไม่กล้ายอมรับน้อ พิกกี้เอ๋ย..ช่างไม่รู้เลยว่าเกิดเป็นคนอีสานดีจะตายไป 

 

:)

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณที่แวะไปทักทายครับ...
big smile
ข้อ 14 บรรทัดที่ 2 "วรรณกรรม" ตก ร ไปตัวนึง


หน้าย้ายไม่ด้ายยยยย
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

#1 By -..- on 2008-12-29 22:48